Zelfpresentatie · bijeenkomst 7
Hallo, ik ben Willem.
Maker. Marathonloper. Vader.
En sinds dit seizoen — voetbalcoach.
Wat jullie nog niet van me wisten
Overdag ben ik maker.
Ik bouw software. Apps die door miljoenen mensen wereldwijd gebruikt worden — zoals het spelletje Snake '97. En de digitale ruggengraat voor groeiende bedrijven, via mijn Lemmid B.V.
Maar zelden alleen. Ik bouw sámen — vaak met een AI als sparringpartner. Want ik weet nooit alles. Dus ik zoek de inhoud en de samenwerking op.
Bij mij heet dat: leren leren.
Eén leidende filosofie
Backend of training — dezelfde aanpak.
Of ik nu een systeem ontwerp of een training geef: discipline, uithoudingsvermogen en een heldere focus op het einddoel. Een mentaliteit gevormd op de weg als marathonloper, en thuis als vader.
Simpel, sterk en tijdloos.
Vijf maanden geleden richtte ik die aanpak op iets nieuws: een grasveld in Horst.
Mijn grootste kwaliteit als coach
Een open mind.
Ik weet dat ik niet alles van voetbal weet. Dus zoek ik de samenwerking en de inhoud op bij anderen — ik durf te leren leren.
En naar mijn spelers ben ik positief, zodat ook zíj zich in een veilige leeromgeving verder durven ontwikkelen.
Wat ik in deze opleiding nooit eerder besefte
Een jeugdspeler ziet je meteen als dé leider.
En ook al weet je niet álles — met goede voorbereiding en structuur zet je tóch een degelijke leerervaring neer.
Wat je zegt, landt echt. En resultaat komt verrassend snel — mits je je oefeningen en je taal afstemt op de belevingswereld van de speler.
Rinus werd daarbij een vast gereedschap.
Mijn gereedschapskist
De gouden principes werden mijn handvatten.
Vier kwaliteiten waar ik op door bouw — individuele aandacht, structuur, positiviteit, en een stukje verantwoording geven:
En in de training houd ik de vier gouden principes vast: voetbalecht · veel prikkels & plezier · coaching & organisatie · afstemmen op leeftijd, niveau en beleving.
Waarin ik me verder wil ontwikkelen
Aanwijzingen voorbij de standaard.
Voetbalinhoudelijke aanwijzingen geven die verder gaan dan de standaardopmerkingen. Daar heb ik nog flink wat stappen te maken.
Maar ik waak voor de valkuil: te veel zenden.
Je geeft spelers de handvatten om zélf te leren. Je hoeft niet elke millimeter voor te kauwen. Dát is het pad dat ik verder in ga.
Het allermooiste
Over tien jaar.
Als je mijn spelers dan vraagt wat voor coach ik was, hoop ik dat ze zeggen:
“Dat we ons veilig en vrij voelden om onszelf te ontwikkelen. En dat we — zonder dat hij alles voorkauwde — tóch het meeste onder hem geleerd hebben.”
Dát zou het allermooiste zijn.
Dank jullie wel.
— Willem
Deze pitch is gemaakt zoals ik werk: samen, met een AI als sparringpartner.
Leren leren — ook hier.